ราวกับโลกทั้งใบหายไป ฮีลใจอย่างไรเมื่อสัตว์เลี้ยงกลับดาว
![ราวกับโลกทั้งใบหายไป ฮีลใจอย่างไรเมื่อสัตว์เลี้ยงกลับดาว](http://s.isanook.com/ca/0/ud/282/1411868/02.jpg?ip/crop/w728h431/q80/jpg)
หมา แมว หรือน้องๆ เป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวที่มีคุณค่าอย่างมากสำหรับเรา สำหรับบางคนพวกเขาเป็นเหมือนโลกทั้งใบ เวลาไหนกลับบ้านมาก็จะเห็นพวกเขารอเราด้วยความดีใจเสมอ มันคือความรักบริสุทธิ์ที่รักเราอย่างหมดใจ โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ
“วันเวลาที่มีไม่เท่ากัน
ช่วงอายุฉันมันแสนสั้น เหลือเกิน
เพราะฉันนั้นรู้ดีว่าชีวิตนี้ฉันมีเวลาไม่นาน
ไม่อาจจะเห็นวันที่เธอสวยงาม
ร่างกายของฉันมันก็คงอ่อนล้า และลาจาก”
ขอยกท่อนที่ชอบมาจากเพลง It’s doesn’t matter how old you are. จาก Stoondio x Suntur ที่ช่วยสื่อถึงเรื่องนี้ได้อย่างดี ด้วยอายุเงื่อนไขของสัตว์เลี้ยงต่างๆ แน่นอนว่าพวกเขามักเดินทางกลับดาวก่อนเราเสมอ เมื่อถึงวันที่พวกเขาต้องเดินทาง ความเศร้านั้นมันมหาศาลเหลือเกิน ราวกับเราสูญเสียโลกทั้งใบไป เราสูญเสียรอยยิ้มและความสุขของเราไป
เราเหมือนสูญเสียส่วนหนึ่งของชีวิตและวิญญาณของเราไป แต่ในเมื่อทุกชีวิตต้องมีการเดินทางไกลไม่ย้อนกลับ เราจะฮีลใจอย่างไร
ช่วงแรกอาจจะเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับความสูญเสีย อนุญาตให้ตัวเองรู้สึกเศร้าได้ ร้องไห้ได้ ไม่ต้องฝืนความรู้สึก การที่ฝืนเก็บความรู้สึกไว้จะทำให้เรารู้สึกเสียใจนานขึ้น เพราะเราไม่กล้ายอมรับความจริงสักที ปล่อยให้ตัวเองเสียใจ ร้องไห้ ได้ปลดปล่อยความรู้สึก จะช่วยให้เรายอมรับและรู้สึกได้ดีขึ้นตามธรรมชาติของเราเอง
บางความคิด ความเชื่อก็ช่วยเยียวยาเราได้เช่นกัน ให้เราคิดว่า พวกเขาไปมีความสุขบนดวงดาวไหนสักที พวกเขาได้มีชีวิตที่ดีแล้วในช่วงเวลาที่เขายังอยู่ เขาไปรอเราที่ไหนสักแห่งสักวันจะได้พบกัน ความสูญเสียแน่นอนว่ามันเจ็บปวด แต่นั่นก็หมายถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ที่มีให้กันเสมอมา มันคือช่วงเวลาที่มีค่า อย่าโทษตัวเองเราทำได้ดีที่สุดแล้ว
การพูดคุยกับผู้ที่เคยสูญเสียสัตว์เลี้ยงเหมือนกัน ก็จะช่วยฮีลใจเราขึ้นมาได้เพราะเราได้ระบาย ได้เจอคนที่มีความรู้สึกคล้ายๆ กัน สุดท้ายก็ทำพิธีตามความเชื่อของเราให้กับเขาครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยให้เวลาช่วยฮีลใจเราให้ดีขึ้น
มีคำหนึ่งที่ผู้เขียนชอบมากเขาพูดกันไว้ว่า แม้จะเป็นเพียงบางช่วงชีวิตของเราแต่สำหรับเขามันคือทั้งชีวิต เราดูแลเขาด้วยความรักตลอดชีวิตของเราแล้ว ผู้เขียนเองก็เคยสูญเสียสัตว์เลี้ยงมาก่อน ก็ยังเชื่อว่าพวกเขาได้ไปวิ่งเล่นรอที่ดวงดาวที่ไหนสักแห่งอย่างมีความสุข ถึงตอนที่พบกันหวังว่าคงยังจำได้กัน ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคน