สุ

สุ

• 1.(มค. สุ) ว. ดีงาม, ง่าย, เป็นอุปสรรคในภาษาบาลีและสันสกฤต สำหรับต่อข้างหน้าคำ, บางที แผลงเป็น สุว หรือ เสาว เช่น สุคันธ เป็น สุวคนธ์ เสาวคนธ์. 2.ก. ซัก, ฟอก, ย้อม. ว. ฉุ, ฟุ, ฟ่าม, ไม่แน่น, เสีย, สุกเกินไป, บูด.

สุ